امیرمهدی حکیمی، مدیرعامل مؤسسه آفرینشهای هنری آستان قدس رضوی، در ابتدای این نشست، شکلگیری عصر سینما را بخشی از مسیر توسعه انجمنها و پاتوقهای هنری در مجموعه دانست و گفت: یکی از آرزوهای ما این بوده است که هنرمندان رشتههای مختلف بتوانند در خانه حضرت رضا (ع) کنار یکدیگر جمع شوند، درباره هنر گفتوگو کنند و از دل این گفتوگوها اتفاقات تازهای شکل بگیرد.
وی با اشاره به تجربه فعالیت انجمن ادبی رضوی، «عصر داستان» و «عصر طنز» افزود: امیدواریم در آینده مجموعهای از این محافل در حوزههای مختلف هنری شکل بگیرد و هنرمندان بتوانند در محیطی حرفهای، درباره زبان و ظرفیتهای هنر خود گفتوگو کنند.
حکیمی سینما را یکی از زبانهای اثرگذار و جهانی عصر حاضر توصیف کرد و ادامه داد: مشهد همواره از استعدادهای برجسته هنری برخوردار بوده است و شکلگیری چنین پاتوقی میتواند فرصتی برای ارتباط بیشتر فعالان سینما، حضور استادان و هنرمندان و حرکت بهسوی اتفاقاتی مانند باشگاه فیلم و تولید آثار سینمایی باشد.
پاتوق سینمایی باید به گفتوگوی واقعی برسد
بابک خواجهپاشا نیز در ادامه، با تأکید بر ضرورت شکلگیری گفتوگوهای جدی و مسئلهمند درباره سینما گفت: بسیاری از گردهماییهای این حوزه یا به گفتوگوهایی خارج از مسئله سینما میرسند یا به حرکتهایی شعاری محدود میشوند؛ درحالیکه چنین جلساتی زمانی میتوانند به سینما کمک کنند که افراد با دغدغه واقعی کنار یکدیگر بنشینند، درباره آسیبها گفتوگو کنند و برای داشتن سینمای بهتر به راهکار برسند.
وی با اشاره به ظرفیتهای مشهد و خراسان در حوزههایی مانند بازیگری، کارگردانی و ادبیات نمایشی افزود: اگر این جلسات صمیمی، مستمر و دغدغهمند باشند، میتوانند دستکم در فضای سینمای مشهد تأثیرگذار باشند و بستری برای ارتباط و رشد نسلهای مختلف فیلمسازان ایجاد کنند.
خواجهپاشا در بخش دیگری از نشست، با مرور مسیر فعالیت خود از داستاننویسی و تئاتر تا فیلم کوتاه و سینمای حرفهای، از تجربه همکاری و دستیاری در کنار فیلمسازانی، چون مجید مجیدی و رضا میرکریمی یادکرد و گفت مواجهه با برخی آثار نمایشی در دوره جوانی، نگاه او را نسبت به ظرفیت هنر برای تأثیرگذاری بر انسان تغییر داده است.
سینمای انسانی؛ احترام به انسان و فطرت او
کارگردان «در آغوش درخت»، در توضیح تعبیر سینمای انسانی گفت: هویت انسان ایرانی از دین، تاریخ، اقلیم، فرهنگ و مجموعهای از مناسبات اجتماعی شکلگرفته است و یکی از شاخصههای مهم این هویت، اخلاق است؛ اخلاقی که تنها به یک چارچوب خاص محدود نمیشود و با فطرت و شأن انسان پیوند دارد.
وی افزود: سینمای انسانی از نگاه من، سینمایی است که به فطرت انسان احترام بگذارد. این به آن معنا نیست که فیلمساز نباید درباره پدر خطاکار، مادر خطاکار یا بحران یک خانواده فیلم بسازد؛ مسئله این است که میان نقد یک شخصیت و تحقیر یک جایگاه تفاوت وجود دارد.
خواجهپاشا با اشاره به «در آغوش درخت» ادامه داد: در این فیلم، با مسئله جدایی یک زن و مرد روبهرو هستیم و میبینیم که این جدایی چه تأثیری بر دو کودک میگذارد. برای ساختن درام لازم نیست حتماً به سراغ مجموعهای از روابط و اتفاقات شوکآور برویم؛ خود همین موقعیت انسانی ظرفیت شکلگیری درام دارد.
وی با تأکید بر اینکه هنر صرفاً بازنمایی بیواسطه واقعیت نیست، گفت: هنر باید بتواند واقعیت را پالایش کند و بر مخاطب اثر بگذارد. فیلمساز در مواجهه با یک آسیب اجتماعی میتواند آن را نشان دهد؛ اما نوع پرداخت و نسبت او با مسئله، اهمیت دارد.
نظر شما